HOMEOPATIA - TERAPIA W ZGODZIE Z NATURĄ

                Już ojciec medycyny Hipokrates uczył, że substancje, które w dużych dawkach są trujące, w dawkach średnich działają drażniąco, a w bardzo małych dawkach wykazują działanie lecznicze. Wspominał także o staroegipskiej zasadzie leczenia wykorzystującej podobieństwo pomiędzy objawami chorego, a efektami działania substancji leczniczych. Pisał o tym również Paracelsus, ale dopiero pod koniec XVII w  Samuel Hahnemann po wykonaniu szeregu badań na sobie i swoich współpracownikach oraz po licznych i wnikliwych obserwacjach stworzył opartą na tych podstawach metodę terapii, którą nazwał HOMEOPATIĄ.

Główną jej zasadą jest "similia similibus curentur", a więc "niech podobne leczy podobne". Teoria homeopatii opiera się na fakcie, ze ludzki organizm oprócz czysto fizycznej budowy znajduje się po działaniem dynamicznej siły, która wprawia "to wszystko" w ruch. To właśnie ona powoduje, że związki chemiczne przechodzą jedne w drugie, że np. z aminokwasów syntetyzowane są białka, które następnie pełnią funkcje strukturalne i enzymatyczne. Dzięki niej liczne związki tworzą komórki, które następnie za pośrednictwem innych związków komunikują się ze sobą i w "inteligentny" sposób współpracują tworząc tak skomplikowane systemy jak układ nerwowy, hormonalny, immunologiczny i wiele innych. Te z kolei znów współpracując z dokładnością lepszą od szwajcarskich zegarków, bo bardziej elastyczną, tworzą cud, jakim jest ludzki organizm. Kiedy tej siły zabraknie, pomimo, że chemiczny skład pozostaje ten sam co chwilę wcześniej, to jednak procesy życiowe ustają i człowiek umiera.  To właśnie owa dynamiczna siła powoduje, że w sytuacji zagrożenia, stresu, choroby ludzki organizm reaguje w najlepszy z możliwych sposobów tak, aby jak najszybciej i najskuteczniej przywrócić utraconą równowagę i stan zdrowia. Objawy, które wówczas prezentuje są właśnie wyrazem tej reakcji, wypadkową niepowtarzalnej konstytucji człowieka i działania czynnika zaburzającego, są "stylem walki". Symptomy takie jak np. gorączka i stan zapalny są typowym wyrazem pobudzenia układu obronnego w celu zwalczenia czynnika chorobotwórczego. Na nie nakładają się indywidualne cechy chorego. Dlatego u każdego z nas np. gorączka przebiega w inny sposób. Czasem towarzyszy jej zaczerwienienie twarzy, czasem bladość. U niektórych osób występuje wtedy pobudzenie, rozdrażnienie,  u innych smutek, płaczliwość, u jeszcze innych apatia. Są chorzy, którzy podczas gorączki nie mają pragnienie, są tacy, którzy piją wtedy duże ilości ciepłych napojów, a są i tacy, którzy piją tylko zimne. I tu właśnie umiejscawia się zasada podobieństwa. Każdy z nas reaguje w swój charakteryczny sposób. Działanie leku homeopatycznego wykazującego podobieństwo do "stylu walki" organizmu wspiera jego naturalne mechanizmy prowadząc do uzdrowienia. Taki proces zdrowienia powoduje nie tylko całkowite usunięcie skutków działania czynnika zaburzającego, ale również wzmocnienie mechanizmów obronnych.

                Drugą zasadą homeopatii jest stosowanie leku silnie rozcieńczonego i potencjonowanego. Po każdym kolejnym rozcieńczeniu lek zostaje wytrząsany właściwą ilość razy w ściśle określony sposób. Praca, którą wykonujemy unosząc butelkę z roztworem na określoną wysokość zwiększa jego energię potencjalną. Przy opuszczaniu buteleczki zamienia się ona w energię kinetyczną, która z kolei w momencie uderzenia w elastyczne podłoże zostaje zamieniona częściowo w energię akustyczną, częściowo w energię cieplną, a częściowo zwiększa energię wewnętrzną roztworu. Połączenie elementów rozcieńczania z potencjonowaniem, jak wykazały liczne doświadczenia powoduje, że lek homeopatyczny działa coraz głębiej obejmując również sferę psychiczną i emocjonalną.

                Kolejną specyfiką leczenia homeopatycznego jest leczenie CAŁEGO CZŁOWIEKA. Przy pomocy tej metody nie leczymy poszczególnych chorób lecz zawsze chorą osobę, ze wszystkimi jej problemami. Dlatego w  prawidłowo postępującym procesie zdrowienia spodziewamy się najpierw poprawy samopoczucia chorego w sferze psychicznej i emocjonalnej, następnie ustąpienia najgłębszych dolegliwości w najistotniejszych dla życia narządach, a na końcu zmian najbardziej powierzchownych, jak wysypki, brodawki itp. Długość i przebieg tego procesu zależy od długości trwania schorzenia, jego głębokości oraz znowu od indywidualnych cech chorej osoby. W stanach ostrych reakcje są często bardzo szybkie i spektakularne. W chorobach przewlekłych niestety trwa to znacznie dłużej.

                Bardzo ważną zasadą w leczeniu homeopatycznym jest stosowanie JEDNEGO, POJEDYŃCZEGO, INDYWIDUALNIE DOPASOWANEGO LEKU. Wszelkie sposoby łączenia większej ilości leków powodują, że organizm otrzymuje mieszane, a często i sprzeczne bodźce. Bowiem ten środek, który jest zgodny z jego mechanizmami wspiera go, ale wszystkie pozostałe robią zamieszanie, lub wręcz szkodzą. Nieprawdą jest, że leki homeopatyczne są całkowicie bezpieczne. Niestety lek homeopatyczny źle dobrany jest szkodliwy,  a jego negatywne skutki mogą być bardzo głębokie. Dlatego ważne jest, aby lek zalecany był  przez lekarza specjalistę, na podstawie ogromnie szczegółowego wywiadu i badania, gdyż tylko wtedy wspiera proces zdrowienia i faktycznie nie wykazuje działania szkodliwego.

                                                                                                             Lek. Med. ANNA WIKA-GIERDAL